Rozdział 3 - Poznaj studio i miłość !!!

Następnego dnia o 10:00 poszłam na spacer do studia.

***

-  O hej Martina co tam? - spytała Alba
-  Nic nowego! Przyszłam tak na chwilę...
-  O to fajnie może chcesz żeby cię oprowadzić po studio?
-  Z chęcią : )

***

- Tu mamy salę taneczną. Uczy nas Gregorio ogromnie dużo wymaga!

tu jest sala muzyczna. A tu mamy różne zebrania z nauczycielami i różne rozmowy. Tu są instrumenty. O a tam chłopaki: Fede, Leon i Xabani!

Wow! Myślałam że zemdleje Xabiani był taki przystojny i w ogóle... ach

 ***

- Hej chłopaki! To Martina! 

- Ale śliczna, Xabiani zagadaj z nią czy coś no nie bądź tchórz! - pomyślałem

- Hej! - powiedział Xabiani i Leon równocześnie

- Dobra ja już znikam na zajęcia pa! - powiedziała alba i odeszła

- My też idziemy! Xabiani zostajesz? - powiedział Fede

- Tak idźcie! - odpowiedział Xabiani

***

Prawie dochodziłam do domu co Xabiani podbiegł do mnie i powiedział:

- Hej martina masz bardzo ładny uśmiech i piękne oczy i cała jesteś śliczna. - opowiadał

- Dziękuje ci ty też jesteś bardzo przystojny i miły : )

- Wiesz nie daleko jest piękne miejsce może masz ochotę tam ze mną pójść? - powiedział Xabiani

- Z chęcią! - odpowiedziałam

 ***

 Nie długo dotarlismy na miejsce.

-  To tu. - powiedział Xabiani

-  Jest bardzo ładnie!

-  O tej porze roku latają tu pyłki kwiatów spadają czerwone liście. - opowiadał

-  Brak mi słów! - Oznajmiłam

-  Chodź usiądziemy na ławce! - pociągną mnie za rękę i zaraz siedziałam na ławce z pięknym widokiem na przyrodę.

Nagle...

pocałowaliśmy się. To było cudowne uczucie. Czułam muzykę taką ja Xabiani i mama.

- Przepraszam! - wykrzyknęłam

- Martina! Nie ma za co : ) - powiedział

***

U domu czułam tyko muzykę chciałam śpiewać aż nagle. Usta same zerwały mi się do tańca że zaczęłam śpiewać piosenkę:

No soy ave para volar,
Y en un cuadro no se pintar
No soy poeta escultor.
Tan solo soy lo que soy.
Las estrellas no se leer,
Y la luna no bajare.
No soy el cielo, ni el sol.
Tan solo soy.
Pero hay cosas que si sé,
Ven aquí y te mostraré.
En tu ojos puedo ver.
Lo puedes lograr, prueba imaginar.
Podemos pintar, colores al alma,
Podemos gritar iee eê
Podemos volar, sin tener alas.
Ser la letra en mi canción,
Y tallarme en tu voz.

 

Rozdział 2 - Tajemnicza dziewczynka i nowa przyjaźń!

Całą noc myślała nad tym co powiedziała ciocia Clara.

Czy mama coś ukrywała? Nie nie ona mówiła prawdę o.. chyba że...
Miesiąc temu mama rozmawiała z kimś przez telefon mówiła o wujku Palo. Ale z kim rozmawiała?

***

- Martina śniadanie!!

- Już już... Mmm jajecznica pycha : )

- Specjalnie dla ciebie! A i przyszedł do ciebie jakiś list.

Ciocia podała mi list od jakieś Ambar...

***

Cześć!

Jestem Ambar. Córka Jackie. To mnie widziałaś na lotnisku przepraszam że uciekłam. 

Na prawdę mnie nie poznajesz? Ach miałam 5 lat gdy przyleciałaś tu ze swoją mamą! 

Myślałam że mnie pamiętasz. Pomyliłam się! Twoja mama zostawiła w moim domu jakiś pamiętnik.

Mama zabroniła mi go czytać! Ale Maria powiedziała że jak tu przyjedziesz mam ci przekazać! Spotkajmy się o 11:00 na Gran  Via. Przyjdź bez Clary!                                                                                             Ambar

 ***

- Yyy ciociu muszę gdzieś iść!

- Sama?

- Tak sama wrócę o 17:00 wezmę tylko torebkę! 

Ciocia westchnęła i powiedziała:

 - Dobrze ale bądź bardzo ostrożna Madryt to ogromne miasto!

Udawałam że jestem szczęśliwa ale byłam zaniepokojona!

 ***

- Hej! Ambar?

- Tak, to ten pamiętnik! 

- To moja mama miała pamiętnik i dala go tobie.

- Yhy a i chodź...

- O co chodzi?

- No chodź nie gadaj!

- Gdzie???

- Jesteś bardzo nieśmiała.

- A ty bardzo gadatliwa haha.

- Hahahahahahaha !!!

- Głośniej nie potrafisz?

- Yyy chodź już!

- No dobra dobra!

***

- Wow!!! Gdzie jesteśmy?

- To Studio On BEAT : )

- Czemu tu przyszłyśmy?

- Nie rozumiesz??? Twoja mama byłą piosenkarką! Uczyła tu dzieci muzyki i tańca!

- Co nie! Ale może... Ale czemu? Jak gdzie?

- Dobra siedź już cicho!

- OK

- Ooo Franceska!

- Ambar! - powiedziała dziewczyna gdzieś w  moim wieku o lśniących czarnych włosach!

- A to kto??? - powiedziała brunetka

- To Martina córka Marii!

- Serio? Cześć jestem Franceska mów mi Fran!

- Cześć Fran!

Hej chodźcie przedstawie was innym!

***

- Hej Alba Mechi! - powiedziała Fran

- Hej! O kto to? - powiedziała Mechi! Miała długie blond włosy prze piękną różową bluzkę i miała cudny cienki głos.

- Jestem Martina - powiedziałam

- O hej ja jestem Alba a to Mechi! Alba byłą niska i miała czarne kręcone włosy.

- Ej Alba! Ty to córka Marii? Przykro mi ze straty mamy.

- Tak mi też!

- Ok to chodźmy na lody!  powiedziała FRAN!

- Ok! -

***

Wróciłam do domu! Ciocia wypytywała gdzie byłam.

- Martina martwiłam się! To gdzie byłaś?

- Yyy zrobiłam sobie spacer. - oczywiście skłamała.

- Idę już do siebie.

- A kolacja?

- Nie jestem głodna.

- To dobranoc!

- Pa : )

Rozdział 1 - Nowe miasto

- Hej to ja Martina właśnie się pakuję. Jutro wyjeżdżam do mojej ciotki Clary do Madrytu. Tydzień temu zmarli moi rodzice a ja... 

ja dalej nie mogę w to uwierzyć jeszcze rok temu miałam babcię, dziadka, mamę, tatę, pod jednym dachem a teraz zostałam tu sama. Ciotka Clara zakupiła mi bilet do Hiszpanii i urządziła w swoim domu dla mnie cudowny pokój. Mój ojciec był milionerem a mama ...

nie wiem. Powiedziała mi ze na pewno sama dowiem się czym się zajmowała i że nigdy mnie nie opuści. A jednak opuściła...

***

Następnego dnia już leciałam do Madrytu przypomniałam sobie wtedy że w Madrycie mieszka Jackie. Jackie to bliska przyjaciółka mojej mamy. Zawsze mi o niej opowiadała ale nie powiedziała gdzie mieszka. Myślę że ciocia zna jej adres.

***

- Och Martina! - krzyknęła ciocia widząc mnie wychodzącą z samolotu.

- Witaj ciociu!!!

- Aleś ty wyrosła i jesteś taka... 

Ciocia wymieniała bardzo długa aż nagle...

- Martina??? - Ktoś z oddali zapytał cieniutkim głosem.

Z krzaków wyskoczyła dziewczynka,

 wyglądała na 11-12 lat i miała rude włosy.

- To ty na pewno jestem pewna tak!!! - krzyknęła

- Ale ja cię nie znam!!!

-  Jak? Ale? Ty i Maria? Yyyy...

Dziewczynka uciekła!

- Ciociu kto to był ???

- Nie mam pojęcia, ale wyglądała znajomo! - powiedziała ciocia i zamilkła.

***

Weszłam do domu cioci! Ogromnej willi w środku miasta! 

- Ten dom należał kiedyś do rodziny rodziców wuja Pala... Ale kiedy zmarła jego mama, ojciec powiedział żeby tu zamieszkał. Rok po jego wyprowadzce jego ojciec zmarł. 

- Och to smutne a gdzie jest wuj??? - zapytałam cioci niskim głosem.

- Ale... mama nic ci nigdy nie opowiadała nic a nic! Ani o moim mężu ani o tym gdzie on jest??

- Nie!!!  A czemu miałaby mi to mówić?

Ciocia zamilkła... i poszła do kuchni. Pytałam ją o to cały dzień ale nic mi nie powiedziała...

Wiedziałam że muszę się tego dowiedzieć...